| 1 || 2 | | 3 | | 4 |

een verhaaltje over chemoreceptie bij karpers...

Sinds jaar en dag keert telkens weer hetzelfde thema terug bij ons vissers: het aas. En hoe we ons aas en voer zo effectief mogelijk maken en inzetten.

In de discussies daarover hoor en lees je van alles en nog wat, en niet alles wordt even scherp en duidelijk geformuleerd. Logisch, want niet iedereen wil zomaar zijn geheimen prijsgeven. Maar zelfs als mensen wel bereid zijn om informatie te delen treedt er al snel een spraakverwarring op over allerlei zaken die voor ons landbewoners best duidelijk zijn, maar in de discussie tussen sportvissers helaas snel tot verwarring en dus onduidelijkheid leidt.

Nou vind ik het toevallig leuk en belangrijk om een beetje de huiskamergeleerde uit te hangen, en het naadje van de kous te zoeken als het gaat om aas. Dus ik mag graag het internet afstruinen naar informatie, en dan het liefst wetenschappelijk gefundeerde informatie. Serieuze publicaties van erkende wetenschappers die onderzoek doen aan eerbiedwaardige instituten, maar ook afstudeeronderzoeken en scripties leveren namelijk een schat aan informatie op. En die informatie is niet gebaseerd op een of ander vaag geloof of overlevering, en niet onhandig of onduidelijk verwoord. Heerlijk.

Een voorbeeld van de vragen die telkens weer opduiken en tot verwarring leiden is de simpele vraag: "kan een karper wel ruiken?", waarop dan het simpele en op het eerste gezicht logische antwoord klinkt: "Nee, steek je neus maar eens onderwater".

Iets te kort door de bocht misschien? Voor mij wel. Vissen hebben namelijk wel degelijk een reukorgaan. Wetenschappers noemen dat een olfactorisch systeem. Daarnaast hebben vissen ook smaakpapillen, en deze zijn niet alleen in hun bek maar vaak zelfs over het hele lichaam van die wonderlijke beesten in meer of mindere mate te vinden. Zo ook bij Cyprinus carpio, oftewel de kerrep.

Op zoek naar wat verdieping en een beter klinkend antwoord op de "kan een karper (mijn dure flavour) ruiken?" vraag hoor je dan dan vaak : "Een karper kan niet ruiken zoals wij dat doen, maar proeft zijn omgeving als het ware!" Al iets genuanceerder, dacht ik zo. Je zou de combinatie van het proeven en ruiken in het water kunnen samenvatten onder de wetenschappelijke term "chemoreceptie".

Maar is dat genoeg informatie dan? In de praktijk van de visser die gewoon zijn aas aan de haak doet, wat voer in het water deponeert en begint te vissen wel.

Om te beginnen neemt onze virtuele visser een aas waar hij "vertrouwen" in heeft. Dat vertrouwen bestaat dan uit de "ervaring" dat er in het verleden vis gevangen is met dat aas of met gebruikmaking van dat voer.

Prima, niks mis mee, hulde. Vooral als de keuze voor het gebruikte aas/voer naast de "bewezen" vangkracht ook gebaseerd is op enig besef van weidelijkheid ofwel dier en natuurvriendelijkheid. En er dus gekozen is voor zogenaamd "hoogwaardig" aas, met een minimum aan "chemie" en "verse" "kwaliteits" ingrediënten.

Wat de subjectieve termen  "hoogwaardig", "vers" en "kwaliteit" allemaal precies inhouden is helaas vooral een gevoelskwestie blijkt in de discussies die oplaaien zodra vissers hun aas gaan vergelijken met dat van anderen. En de term "chemie" is iets waar velen onder ons al helemaal van steigeren. Alsof iets wat "chemie" is meteen ook slechte associaties met gifmengers oproept. Ik kan me er best iets bij voorstellen, maar lieve mensen, het koken van een ei is al een chemisch proces.

Uiteindelijk is dat natuurlijk allemaal helemaal niet zo belangrijk, we vangen onze visjes wel, de een wat meer dan de ander, en wat groter en zo, maar het blijft een hobby, een sport, liefhebberij. De belangen zijn uiteindelijk lang niet zo groot als wij karpervisser wel denken dat ze zijn, buiten ons wereldje maalt geen hond om de effectiviteit van ons aas. Logisch. Maar toch... Er zijn meer mensen die belang hebben bij attractief voedsel voor karpers!


lees verder